بررسی نقش واسطه ای درگیری تحصیلی در رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و اهداف پیشرفت با گرایش به تقلب در دانشجویان

پژوهش حاضر بررسی نقش واسطه ای درگیری تحصیلی در رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و اهداف پیشرفت با گرایش به تقلب در دانشجویان بود. طرح پژوهش به صورت توصیفی از نوع مدلسازی معادلات ساختاری که جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دختر و پسر دانشگاه پیام نور مرکز اصفهان در نیم سال دوم ۱۴۰۲ بود. نمونه این تحقیق مشتمل بر ۲۴۰ نفر از جامعه مذکور که برای انتخاب آن ها از روش نمونه گیری غیرتصادفی دردسترس استفاده شد. ابزار اندازه گیری تحقیق حاضر پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان (۱۹۹۹)، پرسشنامه اهداف پیشرفت الیوت و مک گریگور (۲۰۰۱)، پرسشنامه گرایش به تقلب علیوردی نیا و همکاران (۱۳۹۴) و پرسشنامه درگیری تحصیلی ریو (۲۰۱۳) بود. از آزمون های آماری همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون و مدل سازی معادلات ساختاری به جهت بررسی روابط بین فرضیه های تحقیق استفاده شد و اطلاعات جمع آوری شده به کمک نرم افزار SPSS و AMOS در دو سطح توصیفی و استنباطی مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان بین بین خودکارآمدی تحصیلی با گرایش به تقلب در دانشجویان با نقش واسطه ای درگیری تحصیلی و همچنین بین اهداف پیشرفت با گرایش به تقلب در دانشجویان با نقش واسطه ای درگیری تحصیلی رابطه معنادار وجود دارد. نتایج بیانگر این بود که خودکارآمدی تحصیلی، اهداف پیشرفت و درگیری تحصیلی هر سه می توانند گرایش به تقلب دانشجویان را پیش بینی کنند (سطح معنی داری در این پژوهش ۰۵/۰>P تعریف شد). بنابراین می-توان نتیجه گرفت که با افزایش درگیری تحصیلی دانش آموزان می توان گرایش به تقلب را در آنان کاهش داد.

کلیدواژه ها:

درگیری تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی ، اهداف پیشرفت ، گرایش به تقلب