نقش عوامل آموزشی و تربیتی در رشد همه جانبه دانش آموزان مدارس استثنایی

هدف مقاله حاضر، بررسی و تحلیل نقش عوامل آموزشی و تربیتی در رشد همه جانبه دانش آموزان مدارس استثنایی است. این مقاله به روش مروری-تحلیلی و با مراجعه به منابع معتبر داخلی و خارجی تدوین شده است. رشد همه جانبه در آموزش و پرورش به معنای رشد فکری، عاطفی، اجتماعی، جسمانی و اخلاقی دانش آموزان است و آموزش همه جانبه بر این ایده استوار است که یادگیری باید فرد را به صورت کامل، از نظر فکری، عاطفی، اجتماعی، جسمانی، هنری، خلاقانه و معنوی رشد دهد. یافته های این مرور نشان می دهد که عواملی چون برنامه درسی تطبیقی، روش های تدریس فعال، صلاحیت حرفه ای معلمان، ارزشیابی تکوینی، تربیت اجتماعی-عاطفی، خودمختاری، تربیت اخلاقی، فناوری کمکی و مشارکت خانواده نقش تعیین کننده ای در ابعاد مختلف رشد دانش آموزان استثنایی ایفا می کنند. در حوزه آموزش نیازهای ویژه، تغییر پارادایمی به سوی رویکرد همه جانبه تر صورت گرفته است؛ رویکردی که آموزش را نه صرفا کسب مهارت های تحصیلی بلکه فرایندی چندوجهی شامل رشد جسمانی، عاطفی، شناختی و معنوی می داند. در نهایت، مدل مفهومی رشد همه جانبه و پیشنهادهایی کاربردی برای سیاست گذاران، مدیران، معلمان و خانواده ها ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش استثنایی ، رشد همه جانبه ، عوامل آموزشی ، عوامل تربیتی ، دانش آموزان با نیازهای ویژه ، فناوری کمکی