بررسی و تحلیل رابطه میان سطح هوش هیجانی دانش آموزان و میزان پیشرفت تحصیلی آنان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان یکی از مهم ترین اهداف نظام های آموزشی است و شناسایی عوامل موثر بر آن می تواند به بهبود کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری کمک کند. در سال های اخیر، علاوه بر توانایی های شناختی، به نقش متغیرهای غیرشناختی از جمله هوش هیجانی توجه ویژه ای شده است. هوش هیجانی به توانایی فرد در شناسایی، درک، تنظیم و مدیریت هیجان های خود و دیگران اشاره دارد و شامل مولفه هایی مانند خودآگاهی، خودکنترلی، انگیزش درونی، همدلی و مهارت های اجتماعی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه هوش هیجانی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–همبستگی به دنبال آن است که میزان ارتباط بین سطح هوش هیجانی دانش آموزان و شاخص های پیشرفت تحصیلی از جمله معدل کل، نمرات دروس اصلی و میزان مشارکت در فعالیت های کلاسی را بررسی کند. بر اساس یافته های پژوهش های پیشین، دانش آموزانی که از هوش هیجانی بالاتری برخوردارند، در مدیریت استرس و اضطراب امتحان موفق تر عمل می کنند، انگیزه بیشتری برای یادگیری دارند، روابط سازنده تری با معلمان و همسالان برقرار می کنند و در نتیجه عملکرد تحصیلی مطلوب تری از خود نشان می دهند. در مقابل، ضعف در مهارت های هیجانی می تواند منجر به بروز تعارضات بین فردی، کاهش تمرکز و افت تحصیلی شود. نتایج مورد انتظار این پژوهش بیانگر وجود رابطه مثبت و معنادار میان هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی است. بر این اساس، توجه به آموزش مهارت های هیجانی و اجتماعی در کنار برنامه های درسی رسمی می تواند به ارتقای سطح موفقیت تحصیلی دانش آموزان کمک کند. پیشنهاد می شود مدارس و سیاست گذاران آموزشی با طراحی کارگاه های آموزشی و برنامه های مداخله ای، زمینه تقویت هوش هیجانی را فراهم سازند تا بستر مناسبی برای رشد همه جانبه دانش آموزان ایجاد شود.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، پیشرفت تحصیلی ، مهارت های میان فردی.