اثر مهارت های ارتباطی معلم بر خودکارآمدی و مشارکت تحصیلی دانش آموزان

مهارت های ارتباطی معلم به عنوان یکی از عوامل کلیدی در ارتقای کیفیت یادگیری و تجربه تحصیلی دانش آموزان شناخته می شوند. این مهارت ها شامل توانایی انتقال موثر مفاهیم، ایجاد تعامل مثبت، گوش دادن فعال، ارائه بازخورد سازنده و مدیریت روابط بین فردی در محیط کلاس است. پژوهش حاضر به بررسی تاثیر مهارت های ارتباطی معلم بر خودکارآمدی و مشارکت تحصیلی دانش آموزان می پردازد و نشان می دهد که ارتباط موثر معلم با دانش آموزان می تواند باور آنان به توانایی های خود را تقویت کرده و مشارکت فعال در فرآیند یادگیری را افزایش دهد. خودکارآمدی دانش آموزان به معنای باور فرد به توانایی خود در انجام موفقیت آمیز وظایف است و نقش تعیین کننده ای در انگیزش، تلاش و عملکرد تحصیلی دارد. یافته ها حاکی از آن است که مهارت های ارتباطی معلم از طریق ارائه بازخورد هدفمند، تعامل فردی و ایجاد فضای حمایتی موجب افزایش خودکارآمدی دانش آموزان می شوند و این افزایش خودکارآمدی، انگیزه و مشارکت آن ها در فعالیت های کلاس را تقویت می کند. همچنین، مشارکت تحصیلی دانش آموزان تحت تاثیر تعاملات مثبت معلم، علاقه و انگیزه درونی و تجربه موفقیت قرار دارد و در نتیجه دانش آموزان در محیط هایی با معلمان دارای مهارت های ارتباطی بالا، حضور فعال، همکاری گروهی و مشارکت در بحث ها را تجربه می کنند. مطالعه نشان می دهد که تعامل هم افزایانه میان مهارت های ارتباطی، خودکارآمدی و مشارکت تحصیلی، چرخه ای مثبت ایجاد می کند که موجب ارتقای یادگیری، توانمندسازی دانش آموزان و شکل گیری محیط کلاس پویا و انگیزشی می شود. بنابراین، توسعه و تقویت مهارت های ارتباطی معلم به عنوان یکی از موثرترین راهکارها برای افزایش کیفیت آموزش، انگیزه یادگیری و مشارکت تحصیلی دانش آموزان توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی ، خودکارآمدی ، مشارکت تحصیلی ، انگیزه ، یادگیری