واکاوی چالش های آموزش ترکیبی مدارس در مناطق محروم آموزشی

این مقاله به واکاوی چالش های پیاده سازی و اجرای آموزش ترکیبی در مدارس واقع در مناطق محروم آموزشی می پردازد. آموزش ترکیبی به عنوان تلفیقی از روش های آموزش حضوری و آموزش از راه دور (با استفاده از فناوری)، در دوره های اخیر به عنوان یک راه حل احتمالی برای تداوم آموزش در شرایط مختلف مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، این رویکرد در بافت مناطق محروم که با محدودیت های زیرساختی، اقتصادی، فرهنگی و انسانی متعددی روبرو هستند، با چالش های عمیق و چندلایه ای مواجه است. این مقاله با روش توصیفی و تحلیلی و با تمرکز بر بافت آموزشی مناطق محروم، به شناسایی و تحلیل نظام مند این چالش ها در چهار سطح کلان می پردازد: چالش های زیرساختی و فناورانه، چالش های اقتصادی و معیشتی، چالش های آموزشی و تربیتی، و چالش های فرهنگی و اجتماعی. یافته ها نشان می دهد که در این مناطق، دسترسی نابرابر به ابزارهای فناوری (کامپیوتر، تبلت، گوشی هوشمند)، نبود یا ضعف اینترنت پایدار و مقرون به صرفه، کمبود برق قابل اتکا و فضای فیزیکی مناسب برای یادگیری در خانه، به عنوان موانع اولیه، امکان بهره مندی از بخش دیجیتالی آموزش ترکیبی را به شدت محدود می کند. از سوی دیگر، ضعف سواد دیجیتالی معلمان و والدین، نبود محتوای آموزشی بومی سازی شده و مناسب، و فشار نقش های چندگانه معلمان، کیفیت بخش مجازی آموزش را تحت تاثیر قرار می دهد. همچنین، مسائل اقتصادی خانواده ها که اولویت را بر تامین معاش می گذارد، نگرش های فرهنگی نسبت به فناوری و آموزش دختران، و چالش های پشتیبانی روانی-اجتماعی دانش آموزان محروم، لایه های پیچیده تری به مسئله می افزایند. این مقاله در پایان، با تاکید بر اینکه آموزش ترکیبی نمی تواند یک نسخه جهانی و یکسان برای همه مناطق باشد، بر لزوم طراحی مدل های بومی، کم هزینه، انعطاف پذیر و عادلانه تر برای مناطق محروم تاکید کرده و راهکارهای سیاستی و عملی برای کاهش این چالش ها ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش ترکیبی ، مناطق محروم آموزشی ، چالش ها ، دسترسی دیجیتالی ، عدالت آموزشی ، زیرساخت ، سواد دیجیتالی