ارتباط رشد حرکتی و رشد زبانی در فرآیند تعلیم و تربیت دانش آموزان دوره ابتدایی شهر فسا در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳

رشد همه جانبه دانش آموزان یکی از اهداف بنیادین نظام تعلیم و تربیت است و ابعاد مختلف رشدی از جمله رشد حرکتی و رشد زبانی نقش تعیین کننده ای در موفقیت تحصیلی و سازگاری اجتماعی آنان ایفا می کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط رشد حرکتی و رشد زبانی در فرآیند تعلیم و تربیت دانش آموزان دوره ابتدایی شهر فسا در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ انجام شد.این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه های دوم تا پنجم ابتدایی شهر فسا در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای تعداد ۲۴۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل آزمون مهارت های حرکتی درشت و ظریف و مقیاس ارزیابی رشد زبانی دانش آموزان بود.داده ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد بین رشد حرکتی و رشد زبانی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰۱/۰ > p). همچنین رشد حرکتی توانست سهم معناداری از واریانس رشد زبانی را پیش بینی کند.یافته ها نشان می دهد توجه به فعالیت های حرکتی هدفمند در محیط مدرسه می تواند به تقویت مهارت های زبانی و بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان کمک کند. بنابراین پیشنهاد می شود در برنامه ریزی های آموزشی مدارس ابتدایی، رویکردهای تلفیقی حرکت و زبان مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

رشد حرکتی ، رشد زبانی ، تعلیم و تربیت ، دانش آموزان ابتدایی ، روانشناسی تربیتی