استفاده از فناوری اطلاعات برای آموزش مهارت های زندگی در مدارس

پژوهش حاضر به بررسی استفاده از فناوری اطلاعات برای آموزش مهارت های زندگی در مدارس ایران پرداخته است. هدف اصلی مطالعه، شناسایی نقش فناوری در تقویت مهارت های اجتماعی، هیجانی و شناختی دانش آموزان و ارائه چارچوب کاربردی برای ادغام فناوری با برنامه های مهارت زندگی است. روش پژوهش ترکیبی بوده و از داده های کمی و کیفی بهره گرفته شده است. جامعه آماری شامل دانش آموزان، معلمان و مدیران مدارس متوسطه اول و دوم در مناطق شهری و نیمه شهری ایران بوده و نمونه گیری با استفاده از روش های ترکیبی تصادفی چندمرحله ای و هدفمند انجام شده است.ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه، مصاحبه نیمه ساختاریافته و مشاهده میدانی بوده و داده ها با استفاده از تحلیل آماری و کدگذاری کیفی مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته ها نشان می دهد که استفاده هدفمند از فناوری اطلاعات موجب افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، بهبود مهارت های ارتباطی، همکاری گروهی، تصمیم گیری مسئولانه و مدیریت هیجان می شود. همچنین نقش معلمان توانمند و مدیران حمایتی در موفقیت برنامه ها بسیار تعیین کننده است.این پژوهش نشان می دهد که ابزارهای دیجیتال تعاملی مانند نرم افزارهای شبیه سازی، بازی های آموزشی و محیط های یادگیری آنلاین بیشترین اثر را در توسعه مهارت های زندگی دارند. چالش های موجود شامل کمبود زیرساخت، مقاومت فرهنگی و محدودیت های زمان برنامه درسی است. نتایج پژوهش می تواند به مدیران، معلمان و سیاست گذاران کمک کند تا برنامه های آموزشی متناسب با نیازهای دانش آموزان طراحی و اجرا نمایند و ضمن ارتقای کیفیت آموزش، انگیزه و مشارکت دانش آموزان را تقویت کنند.

کلیدواژه ها:

فناوری اطلاعات ، مهارت های زندگی ، مدارس ایران ، یادگیری تعاملی ، آموزش مهارت های اجتماعی و هیجانی