تحلیل الگوهای حاکم بر تربیت دینی در نظام آموزش رسمی کشور

هدف این پژوهش، واکاوی رویکردهای رایج نهادهای آموزش عمومی و رسمی کشور در حوزه تربیت دینی است. پژوهش حاضر از نوع کیفی بوده و با استفاده از روش کتابخانه ای انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که آنچه در وضعیت کنونی آموزش عمومی به عنوان تربیت دینی جریان دارد، عمدتا بر تقدم احساسات و عواطف دینی بر مولفه شناختی در فرایند شکل گیری ایمان تاکید دارد. در این چارچوب، برای عنصر شناخت نقش ثانویه ای در نظر گرفته می شود؛ ازاین رو می توان گفت رویکرد مسلط در تربیت دینی آموزش عمومی، رویکردی عادت محور و تا حدی عقلانی است. این در حالی است که بر اساس مبانی تربیت دینی در اسلام، تحقق تربیت دینی اصیل مبتنی بر تجربه دینی، مستلزم توجه هم زمان و متوازن به هر سه عنصر شناختی، عاطفی و ارادی در فرایند تعلیم و تربیت است.

کلیدواژه ها:

تربیت ، تربیت دینی ، رویکرد عادتی ، رویکرد عقلانی