تاثیر آموزش مبتنی بر طبیعت بر کاهش اختلال کمبود توجه دانش آموزان

این مقاله با هدف بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر طبیعت بر کاهش نشانه های اختلال کمبود توجه در دانش آموزان به نگارش درآمده است. اختلال کمبود توجه یکی از شایع ترین چالش های عصبی-رفتاری در دوره تحصیلی محسوب می شود که می تواند فرآیند یادگیری و تعاملات اجتماعی دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهد. در سال های اخیر، رویکردهای آموزشی جایگزین و محیط محور، از جمله آموزش مبتنی بر طبیعت، مورد توجه متخصصان تعلیم و تربیت قرار گرفته است. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با بررسی پیشینه نظری و تجربی موجود، به تحلیل سازوکارهای احتمالی تاثیر فضای طبیعی بر توجه، تمرکز و خودتنظیمی دانش آموزان می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که آموزش در محیط های طبیعی می تواند از طریق کاهش عوامل حواس پرتی شهری، افزایش تحریک حواس چندگانه به شیوه ای آرامش بخش، و فراهم آوردن فرصت برای حرکت و کاوشگری، به بهبود توجه پایدار و کاهش رفتارهای تکانشی در دانش آموزان منجر شود. در پایان، چالش های پیش روی اجرای این رویکرد آموزشی و راهکارهای عملی برای ادغام آن در برنامه های درسی متداول ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر طبیعت ، اختلال کمبود توجه ، دانش آموزان ، تمرکز ، محیط یادگیری ، آموزش جایگزین