تاثیر تلفیق هنرهای سنتی ایرانی با آموزش طراحی و دوخت بر هویت بخشی به آثار هنرجویان

آموزش طراحی و دوخت در هنرستان ها، علاوه بر انتقال مهارت های فنی، نقش مهمی در شکل گیری هویت هنری هنرجویان ایفا می کند. یکی از راهکارهای موثر در تقویت این هویت، بهره گیری هدفمند از هنرهای سنتی ایرانی در فرایند آموزش است. این مقاله با رویکردی توصیفی – تحلیلی به بررسی تاثیر تلفیق عناصر هنرهای سنتی ایران، از جمله نقوش بومی، طرح های اسلیمی، ترمه، سوزن دوزی و تزیینات سنتی، با آموزش طراحی و دوخت بر هویت بخشی به آثار هنرجویان هنرستان می پردازد. روش پژوهش مبتنی بر مطالعه اسنادی، تحلیل منابع نظری، و بررسی نمونه آثار هنرجویی است که با الهام از هنرهای سنتی طراحی و اجرا شده اند. نتایج پژوهش نشان می دهد که آشنایی هنرجویان با ریشه های فرهنگی و هنری ایران و به کارگیری آن ها در طراحی لباس، موجب افزایش خلاقیت، تقویت حس تعلق فرهنگی، و ارتقای کیفیت زیبایی شناختی آثار می شود. همچنین این رویکرد سبب تمایز آثار هنرجویان از الگوهای تقلیدی و تقویت نگاه هویت محور در طراحی می گردد. یافته ها حاکی از آن است که تلفیق هنرهای سنتی با آموزش طراحی و دوخت، علاوه بر حفظ و بازآفرینی میراث فرهنگی، می تواند زمینه ساز تربیت هنرجویانی خلاق، آگاه به هویت ملی و توانمند در عرصه طراحی لباس معاصر باشد. در پایان، بر ضرورت توجه برنامه ریزان آموزشی و هنرآموزان به رویکردهای بومی گرا و هویت محور در آموزش های فنی وحرفه ای تاکید می شود.

کلیدواژه ها:

هنرهای سنتی ایرانی ، آموزش طراحی و دوخت ، هویت بخشی هنری ، طراحی لباس بومی ، خلاقیت هنرجویان