تعامل همسالان عادی با دانش آموزان استثنایی؛ فرصت یا فشار؟

تعامل همسالان عادی با دانش آموزان استثنایی یکی از ابعاد اساسی آموزش فراگیر به شمار می آید که می تواند پیامدهای متفاوتی برای رشد تحصیلی، اجتماعی و عاطفی دانش آموزان به همراه داشته باشد. هدف پژوهش حاضر، بررسی ماهیت این تعامل و تحلیل آن در قالب دو رویکرد «فرصت» و «فشار» است. این پژوهش با رویکردی تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر بررسی مبانی نظری و یافته های پژوهشی مرتبط انجام شده است. نتایج نشان می دهد که تعامل همسالان، در صورتی که در بستری حمایتی، آگاهانه و برنامه ریزی شده شکل گیرد، می تواند به فرصتی موثر برای افزایش احساس تعلق، تقویت مهارت های اجتماعی، ارتقای خودپنداره و بهبود مشارکت آموزشی دانش آموزان استثنایی تبدیل شود. در مقابل، در شرایطی که نگرش های منفی، فقدان آموزش معلمان و ضعف فرهنگ مدرسه ای حاکم باشد، این تعامل می تواند به منبعی از فشار روانی، طرد اجتماعی و کاهش انگیزه تحصیلی منجر گردد. یافته ها همچنین بر نقش کلیدی معلم، مدیریت کلاس و فرهنگ مدرسه در هدایت کیفیت تعاملات همسالان تاکید دارند. در مجموع، نتایج پژوهش نشان می دهد که موفقیت آموزش فراگیر مستلزم توجه هم زمان به ابعاد آموزشی و اجتماعی و مدیریت هدفمند روابط بین دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

آموزش فراگیر ، تعامل همسالان ، دانش آموزان استثنایی ، طرد اجتماعی ، نقش معلم