بررسی نقش زمین شناسی زیست محیطی در پایش و مدیریت آلودگی های نوظهور با تاکید بر ریزپلاستیک ها و منابع آب زیرزمینی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش زمین شناسی زیست محیطی در پایش و مدیریت آلودگی های نوظهور، به ویژه ریزپلاستیک ها در منابع آب زیرزمینی انجام شده است. زمین شناسی زیست محیطی به عنوان شاخه ای میان رشته ای از علم زمین شناسی، نقش کلیدی در شناسایی، پایش و ارائه راهکارهای مدیریتی برای آلاینده های نوظهور ایفا می کند. این مطالعه با رویکرد مروری تحلیلی، به بررسی آخرین یافته های علمی در زمینه منابع، سازوکارهای انتقال، روش های شناسایی و پیامدهای زیست محیطی ریزپلاستیک ها در آبخوان ها پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که ریزپلاستیک ها با ابعاد کمتر از ۵ میلی متر، از طریق مسیرهای مختلف از جمله نفوذ آب های سطحی آلوده، کاربرد لجن فاضلاب در کشاورزی، و نشت از محل های دفن زباله وارد آبخوان ها می شوند. ماهیت غیرقابل تجزیه و توانایی بالای این ذرات در جذب و انتقال سایر آلاینده ها (مانند فلزات سنگین و آلاینده های آلی پایدار)، نگرانی های جدی را برای سلامت آبخوان ها و جوامع انسانی وابسته به آن ایجاد کرده است. روش های شناسایی شامل طیف سنجی فروسرخ (FTIR)، طیف سنجی رامان و کروماتوگرافی گازی-طیف سنجی جرمی (GC-MS) هستند. در نهایت، راهکارهای مدیریتی مبتنی بر رویکردهای زمین شناسی زیست محیطی شامل پهنه بندی آسیب پذیری آبخوان ها، طراحی سیستم های پایش هوشمند، و به کارگیری فناوری های نوین پالایش ارائه شده است. این مطالعه بر لزوم تدوین استانداردهای ملی برای پایش ریزپلاستیک ها در منابع آب و توسعه تحقیقات میان رشته ای تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

زمین شناسی زیست محیطی ، ریزپلاستیک ها ، آب زیرزمینی ، آلودگی های نوظهور ، پایش زیست محیطی ، آبخوان ها.