تاثیر شعرخوانی گروهی بر پرورش سواد زیبایی شناختی دانش آموزان

شعر، هنری زبانی است که از رهگذر موسیقی، تصویر و عاطفه، تجربه ای زیبایی شناختی را در مخاطب پدید می آورد. با این حال، در نظام آموزشی معاصر، آموزش شعر اغلب به جنبه های اطلاعاتی و معنایی محدود شده و از تاثیر عاطفی و هنری آن غفلت می شود. در چنین شرایطی، شعرخوانی گروهی می تواند به عنوان رویکردی خلاق در تدریس ادبیات فارسی، جایگاه تازه ای بیابد. این مقاله با رویکردی توصیفی و تحلیلی، به تبیین نقش شعرخوانی گروهی در پرورش سواد زیبایی شناختی دانش آموزان می پردازد. مقصود از سواد زیبایی شناختی، توانایی درک و لذت بردن از جلوه های هنری زبان، تشخیص هماهنگی میان صورت و معنا، و واکنش عاطفی آگاهانه به متن ادبی است.شعرخوانی گروهی با فراهم آوردن فضایی جمعی و تعاملی، شرایطی را مهیا می کند که در آن، دانش آموزان از سطح درک لفظی شعر فراتر رفته و با تجربه ی صوت، احساس، و ریتم در زبان، به درک هنری و عاطفی عمیق تری دست یابند. در این فرایند، شعر به مثابه ی تجربه ای زیسته، نه متنی برای حفظ و معنی کردن، در ذهن و زبان دانش آموزان حضور می یابد. مشارکت گروهی در خوانش شعر، علاوه بر تقویت حس هم دلی و اعتمادبه نفس، سبب می شود دانش آموزان زیبایی را بشنوند، حس کنند و بازآفرینی نمایند.نتایج تحلیل نظری و مشاهدات آموزشی نشان می دهد که شعرخوانی گروهی می تواند راهکاری موثر برای بازگرداندن لذت هنری به آموزش ادبیات فارسی باشد. این روش با تاکید بر تجربه ی شنیداری، هم خوانی و گفت وگو، توانایی دانش آموزان را در درک ظرافت های زبانی، ساختار موسیقایی و عاطفی شعر افزایش می دهد و آنان را به مخاطبانی فعال و زیبایی شناس در برابر متن ادبی تبدیل می کند.

کلیدواژه ها:

شعرخوانی گروهی ، سواد زیبایی شناختی ، آموزش ادبیات فارسی ، تجربه ی هنری ، یادگیری مشارکتی.