تحلیل عناصر بلاغی در نثر فارسی دوره مشخص

نثر فارسی در دوره صفوی یکی از مراحل مهم تحول سبک شناختی زبان فارسی محسوب می شود. این دوره با رسمی شدن تشیع، گسترش دیوان سالاری، رونق نگارش تاریخ نامه ها و افزایش تولید متون مذهبی همراه بود که همگی بر ساختار بلاغی نثر تاثیر گذاشتند. هدف این پژوهش، تحلیل عناصر بلاغی لفظی و معنوی در نثر فارسی دوره صفوی و بررسی کارکردهای زیبایی شناختی و ارتباطی آن هاست. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی بوده و با تکیه بر متون تاریخی، مذهبی و ادبی این دوره انجام شده است. نتایج نشان می دهد که نثر صفوی دارای گرایش آشکار به آرایش های لفظی مانند سجع و موازنه و همچنین بهره گیری گسترده از آرایه های معنوی همچون تشبیه، استعاره، کنایه و اقتباس است. این عناصر نه تنها جنبه تزئینی داشته اند، بلکه در انتقال مفاهیم دینی و سیاسی نقش مهمی ایفا کرده اند.

کلیدواژه ها:

نثر صفوی ، بلاغت ، سجع ، سبک شناسی ، آرایه های ادبی ، تاریخ نگاری