قصه به عنوان ابزار یادگیری خلاق: بررسی نقش روایت های آموزشی در پرورش تفکر خلاق و مهارت های زبانی دانش آموزان

قصه گویی، یکی از کهن ترین و موثرترین ابزارهای آموزشی در رشد ذهنی، عاطفی و زبانی کودکان است که امروزه نیز به عنوان روشی نوین در یادگیری خلاق شناخته می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش روایت های آموزشی در تقویت خلاقیت و زبان آموزی دانش آموزان انجام شده است. نتایج حاصل از مطالعات نظری و شواهد تجربی نشان می دهد که استفاده از قصه به عنوان ابزار آموزشی، علاوه بر تحریک تخیل و تفکر واگرا، موجب بهبود مهارت های زبانی، گسترش دامنه واژگان، و افزایش توانایی درک مطلب و بیان گفتاری می شود. در فرآیند قصه گویی آموزشی، دانش آموز نه تنها شنونده منفعل نیست، بلکه در تعامل با متن و موقعیت های داستانی، ایده پردازی، تحلیل و بازآفرینی را تجربه می کند. این روش، با ایجاد ارتباط عاطفی میان یادگیرنده و محتوای آموزشی، انگیزش درونی را افزایش داده و فرصت تجربه یادگیری معنا دار را فراهم می سازد. افزون بر این، به کارگیری قصه های آموزشی در کلاس درس، زمینه رشد همدلی، تخیل و مهارت های ارتباطی را نیز تقویت می کند. در نهایت، یافته ها تاکید دارند که قصه گویی می تواند به عنوان رویکردی تلفیقی میان آموزش و پرورش خلاقیت، نقش مهمی در توسعه مهارت های زبانی و شناختی دانش آموزان ایفا کند و فضای یادگیری را از حالت سنتی به محیطی پویا، لذت بخش و الهام بخش تبدیل سازد.واژگان کلیدی: قصه گویی آموزشی، خلاقیت، زبان آموزی، تفکر واگرا، یادگیری معنا دار