مدرسه ابتدایی تاب آور: مدیریت بحران های روانی–اجتماعی دانش آموزان پس از آموزش مجازی

با شیوع جهانی ویروس کرونا، آموزش حضوری به ناگاه جای خود را به آموزش مجازی داد و پیامدهای روانی و اجتماعی گسترده ای برای دانش آموزان ایجاد کرد. تغییر ناگهانی شیوه های یادگیری موجب افزایش اضطراب تحصیلی، کاهش انگیزه، افت مشارکت اجتماعی و بروز مشکلات رفتاری شد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثرات آموزش مجازی و شناسایی راهکارهای افزایش تاب آوری روانی–اجتماعی دانش آموزان مدارس ابتدایی انجام شد. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی و تلفیقی کمی و کیفی بود. داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد تاب آوری و مصاحبه های نیمه ساختاریافته از والدین، معلمان و دانش آموزان جمع آوری شد. تحلیل داده ها نشان داد که آموزش مجازی، علی رغم مزایای فناورانه، پیامدهای روانی–اجتماعی قابل توجهی دارد. کاهش تعامل اجتماعی و افزایش اضطراب تحصیلی از مهم ترین این پیامدها بودند. همچنین، برنامه های توانمندسازی روانی، آموزش مهارت های مقابله ای و ایجاد فرصت های مشارکت اجتماعی موجب افزایش تاب آوری دانش آموزان شد. یافته ها بر ضرورت طراحی مدارس تاب آور و برنامه های حمایتی جامع تاکید دارند و پیشنهاد می کنند سیاست گذاران آموزشی با تدوین برنامه های راهبردی بتوانند پیامدهای منفی آموزش مجازی را کاهش دهند.واژگان کلیدی: تاب آوری روانی اجتماعی آموزش مجازی مدارس ابتدایی مدیریت بحران اضطراب تحصیلی مهارت های مقابله ای