کاربرد فناوری آموزشی در تدریس ادبیات فارسی در دوره متوسطه

فناوری آموزشی به عنوان ابزاری نوین در فرآیند تدریس، در سال های اخیر به ویژه در آموزش ادبیات فارسی دوره متوسطه، نقش مهمی در افزایش تعامل و انگیزه دانش آموزان پیدا کرده است. آموزش سنتی ادبیات با وجود مزایای غنی، به دلیل رویکرد غالبا حفظی، محدودیت در فعالیت های تعاملی و دشواری ایجاد جذابیت بصری، با چالش هایی در حوزه مشارکت دانش آموزان و یادگیری عمیق مواجه بوده است. استفاده از فناوری های آموزشی مانند محیط های چندرسانه ای، ابزارهای دیجیتال و پلتفرم های یادگیری آنلاین، امکان ارائه محتوای غنی، تقویت سواد دیجیتال و افزایش مشارکت فعال دانش آموزان را فراهم می کند. شواهد پژوهشی نشان می دهد که ادغام فناوری در تدریس ادبیات فارسی می تواند موجب ارتقای مهارت های تحلیلی، افزایش علاقه به مطالعه متون ادبی و بهبود تعامل کلاسی شود (Mishra & Koehler, ۲۰۰۶; Hughes, ۲۰۰۵; Dalton & Proctor, ۲۰۰۸; UNESCO, ۲۰۱۸). مرور مطالعات حاکی از آن است که فناوری آموزشی با اهداف نوین آموزش و پرورش از جمله یادگیری فعال، عدالت آموزشی و توسعه مهارت های تفکر انتقادی هم راستا بوده و می تواند به عنوان راهکاری موثر برای ارتقای کیفیت تدریس ادبیات در مدارس ایران مورد استفاده قرار گیرد. بنابراین، بررسی ظرفیت های فناوری آموزشی، فرصت های مشارکت دانش آموزان و روش های نوین ارائه محتوا، چشم انداز روشنی برای بهبود فرآیند یاددهی–یادگیری ادبیات فارسی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، تدریس ادبیات فارسی ، دوره متوسطه ، مشارکت دانش آموزان ، یادگیری فعال