مقایسه و تحلیل ادراک کنشگران اقلیت و اکثریت مدرسه از آموزش رسمی و غیررسمی

آموزش، فرآیندی پیچیده است که شامل تجربیات یادگیری رسمی و غیررسمی می شود و به طور قابل توجهی در تکوین هویت فردی و ارزش های انسانی نقش دارد. در این پژوهش، به مقایسه و تحلیل ادراکات گروه اقلیت (دانش آموزان و معلمان ترک زبان) با سایر کنشگران مدرسه از آموزش رسمی و غیررسمی پرداخته شده است. هدف اصلی این مطالعه، شناسایی شباهت ها و تفاوت های موجود در نگرش ها، تجربه ها و عملکردهای این دو گروه نسبت به آموزش رسمی و غیررسمی و بررسی عوامل موثر بر این تفاوت ها بوده است.این پژوهش با رویکرد پدیدارشناسی انجام شده و از روش نمونه گیری هدفمند بر اساس قاعده اشباع نظری استفاده کرده است. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۷۸ شرکت کننده (۳۸ نفر از گروه اقلیت و ۴۰ نفر از سایر کنشگران مدرسه) گردآوری شده و با روش ون منن تحلیل شده اند. یافته های پژوهش در ۲۵ مقوله و در چهار طبقه مفهومی «جهت گیری ها، رفتارها، تجربه ها و عملکردها» دسته بندی شده اند. نتایج نشان داد که هرچند شباهت های قابل توجهی در نگرش ها و انتظارات گروه ها وجود دارد، اما اقلیت ها تجربیاتی مانند تبعیض در سیستم آموزشی و تهدید طرد فرهنگی را تجربه کرده اند، در حالی که سایر کنشگران بر ضرورت بازنگری در شیوه های آموزشی و تعامل میان آموزش رسمی و غیررسمی تاکید بیشتری داشتند. این پژوهش پیشنهاد می کند که سیاست گذاری های آموزشی با در نظر گرفتن تجربیات متنوع کنشگران، به بهبود عدالت آموزشی و تقویت تعامل بین آموزش رسمی و غیررسمی بپردازد.

کلیدواژه ها:

آموزش رسمی و غیررسمی ، ادراک کنشگران مدرسه ، اقلیت های قومی در آموزش ، تبعیض و عدالت آموزشی ، توسعه فرهنگی و اجتماعی ، تجربه های یادگیری در مدارس ، تحلیل تطبیقی نگرش ها.