بازخوانی مفهوم نظم در مدرسه: از انضباط ظاهری تا خودکنترلی درونی

پژوهش حاضر با هدف بازخوانی مفهوم نظم در محیط های آموزشی و گذار از رویکردهای سنتی مبتنی بر انضباط ظاهری به سوی الگوی نوین خودکنترلی درونی در میان دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر شهرکرد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ انجام شده است این مطالعه با استفاده از روش کیفی و رویکرد پدیدارشناسی به واکاوی تجارب زیسته معلمان و دانش آموزان پرداخته و تلاش کرده است تا درک عمیق تری از چگونگی شکل گیری نظم درونی در تقابل با سازوکارهای انضباطی بیرونی به دست آورد یافته های پژوهش نشان می دهد که تکیه صرف بر قوانین خشک و تنبیه و پاداش اگرچه ممکن است به نظم ظاهری و موقتی در مدرسه منجر شود اما نه تنها زمینه ساز خودکنترلی پایدار در دانش آموزان نمی گردد بلکه گاه به مقاومت پنهان و دوگانگی رفتاری آنان دامن می زند در مقابل عواملی چون ایجاد جو اعتماد و احترام متقابل مشارکت دادن دانش آموزان در تدوین قوانین کلاسی و ارائه بازخوردهای تاملی و تربیتی به جای بازخوردهای تنبیهی از مهمترین مولفه های موثر در درونی سازی نظم و انضباط شناسایی شده اند بر اساس نتایج این پژوهش بازتعریف نقش معلم از ناظر و مجری صرف قوانین به تسهیل گر و الگوی عملی اخلاق مدار و نیز توجه به ابعاد عاطفی و شناختی دانش آموزان می تواند زمینه ساز تحولی بنیادین در نظام انضباطی مدارس باشد و در نهایت به پرورش نسلی مسئولیت پذیر و متعهد به ارزش های اخلاقی فارغ از نظارت بیرونی منجر گردد

کلیدواژه ها:

نظم مدرسه ، خودکنترلی درونی ، انضباط ظاهری ، پدیدارشناسی ، شهرکرد