طراحی و ارزشیابی مدل تدریس مبتنی بر حل مسئله در آموزش دستور زبان فارسی: مقایسه با روش های سنتی

این پژوهش به منظور طراحی و ارزشیابی مدل نوین تدریس دستور زبان فارسی با رویکرد حل مسئله انجام شده است. دستور زبان فارسی، به عنوان یکی از دروس بنیادی در نظام آموزشی، اغلب با چالش هایی نظیر خشک، انتزاعی و غیرکاربردی بودن مواجه است که منجر به کاهش انگیزه و یادگیری عمیق در دانش آموزان می شود. در مقابل، رویکرد حل مسئله، با تمرکز بر درگیر کردن فعال دانش آموز در فرآیند کشف و درک قواعد، پتانسیل بالایی برای افزایش مشارکت، تفکر انتقادی و یادگیری پایدار دارد. در این تحقیق، ابتدا مولفه ها و مراحل یک مدل تدریس مبتنی بر حل مسئله برای آموزش مباحث کلیدی دستور زبان فارسی (مانند نقش نمای وندها، انواع جملات، یا استعاره های دستوری) طراحی و تشریح می گردد. سپس، این مدل در یک محیط آموزشی کنترل شده در مقطع دبیرستان پیاده سازی شده و اثربخشی آن با استفاده از روش های سنتی رایج (مانند تدریس مستقیم و تمرینات تکراری) مورد مقایسه قرار می گیرد. معیارهای سنجش اثربخشی شامل میزان درک قواعد، توانایی به کارگیری آن ها در متن، و سطح انگیزه و رضایت دانش آموزان خواهد بود. انتظار می رود نتایج این پژوهش، شواهدی تجربی در جهت برتری رویکرد حل مسئله در آموزش دستور زبان فارسی ارائه دهد و راهنمایی برای معلمان و برنامه ریزان درسی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: دستور زبان فارسی ، آموزش ، حل مسئله ، روش تدریس ، ارزشیابی ، یادگیری فعال ، تفکر انتقادی.