نقش مربی پرورشی در تقویت هویت دینی و ملی دانش آموزان

هدف این مقاله، تحلیل علمی و جامع نقش حیاتی مربی پرورشی در فرآیند تقویت و تلفیق هویت دینی و ملی دانش آموزان در محیط مدرسه است. در شرایط کنونی جهانی شدن و مواجهه با جریان های فرهنگی متنوع و گاه متعارض، شکل گیری هویتی مستحکم، متعادل و آگاهانه در نسل آینده ساز، به یک ضرورت راهبردی تبدیل شده است. مربی پرورشی به عنوان عامل اجرایی و مشاوره ای نظام تعلیم و تربیت، با بهره گیری از ظرفیت های برنامه های پرورشی، ارتباط چهره به چهره و فعالیت های گروهی، می تواند در شناخت، باور، عواطف و رفتار دانش آموز نسبت به مولفه های دینی و ملی تاثیری ژرف بگذارد. این پژوهش با رویکردی تحلیلی-مروری و با استناد به چارچوب های نظری جامعه پذیری، یادگیری اجتماعی و روان شناسی رشد هویت، به تبیین مسئله، اهمیت موضوع، اهداف، و راهبردهای عملی می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که مربی پرورشی در نقش های الگویی، تسهیل گر، راهنمای دینی و ملی، و رابط خانه و مدرسه، می تواند با طراحی برنامه های فعال محور، گفت وگوهای هویت ساز، و استفاده از روش های غیرمستقیم، به تعمیق باورها و احساس تعلق دانش آموزان کمک کند. در عین حال، عواملی چون ضعف در آموزش تخصصی، بار کاری زیاد، و تضادهای ارزشی در جامعه می تواند اثربخشی این نقش را محدود کند. نتیجه گیری کلی مقاله بر ضرورت نگاه تخصصی به حرفه مربی گری پرورشی، توانمندسازی آنان، و تعامل همه جانبه نهادهای تربیتی برای تحقق این ماموریت خطیر تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

مربی پرورشی ، هویت دینی ، هویت ملی ، دانش آموز ، مدرسه ، جامعه پذیری ، تربیت اسلامی ، راهبردهای تربیتی