گذار از آموزش سنتی به یادگیری فعال؛ چالش های معلمان ایرانی

گذار از پارادایم آموزش سنتی و معلم محور به الگوی یادگیری فعال و دانش آموزمحور، یکی از الزامات اساسی نظام های آموزشی نوین برای ارتقای کیفیت یادگیری و پرورش مهارت های قرن بیست و یکم است. با این حال، در بافت آموزشی ایران، معلمان به عنوان مجریان اصلی این تحول، با موانع و چالش های متعددی روبرو هستند که سرعت و عمق این گذار را تحت الشعاع قرار داده است. هدف این مقاله، واکاوی و تحلیل چالش های پیش روی معلمان ایرانی در پیاده سازی روش های یادگیری فعال است. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با بررسی ادبیات پژوهش و شواهد میدانی، موانع موجود را در سه سطح فردی، ساختاری و فرهنگی دسته بندی می کند. یافته ها نشان می دهد که چالش های اصلی شامل کمبود آموزش های حرفه ای و ضمن خدمت کارآمد، تراکم بالای کلاس های درس، rigidity (جمود) برنامه های درسی متمرکز، نظام ارزشیابی نمره محور و همچنین مقاومت های فرهنگی ناشی از انتظارات ذینفعان (والدین و دانش آموزان) است. علاوه بر این، ضعف در زیرساخت های فناوری و حمایت های مدیریتی نیز از موانع کلیدی شناسایی شده اند. در نهایت، این مقاله نتیجه می گیرد که موفقیت در این گذار، مستلزم بازنگری در سیاست های کلان آموزشی، توانمندسازی معلمان از طریق دوره های عملیاتی، و اصلاح نظام ارزشیابی است تا بستر لازم برای تغییر نقش معلم از «انتقال دهنده دانش» به «تسهیل گر یادگیری» فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، آموزش سنتی ، معلمان ایرانی ، چالش های آموزشی ، تحول آموزشی ، ارزشیابی