نقش معماری عاطفی کلاس درس در پیشگیری از فرسودگی تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش معماری عاطفی کلاس درس در پیشگیری از فرسودگی تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی تدوین شده است. با توجه به اهمیت سال های ابتدایی تحصیل در شکل گیری نگرش نسبت به یادگیری و تاثیرپذیری بالای کودکان از محیط های آموزشی، توجه به ابعاد کالبدی و هیجانی فضاهای آموزشی ضرورتی اساسی محسوب می شود. در این مقاله، با رویکردی تحلیلی–نظری، مفاهیم معماری عاطفی، ویژگی های رشدی دانش آموزان ابتدایی، ابعاد فرسودگی تحصیلی و سازوکارهای محیطی موثر بر انگیزش درونی بررسی شد. یافته های نظری نشان می دهد که عناصر فیزیکی کلاس مانند نور، رنگ، صدا، چیدمان و سازمان فضایی، در تنظیم هیجان، کاهش بار شناختی و تقویت احساس تعلق نقش تعیین کننده ای دارند. همچنین، محیط های آموزشی حمایتگر می توانند با پاسخگویی به نیازهای روان شناختی دانش آموزان، سطح انگیزش درونی را افزایش داده و از شکل گیری خستگی هیجانی و بی علاقگی تحصیلی جلوگیری کنند. بر این اساس، معماری عاطفی به عنوان یک رویکرد پیشگیرانه و میان رشته ای، قابلیت آن را دارد که با ایجاد محیطی امن، انعطاف پذیر و مشارکت محور، زمینه کاهش فشار تحصیلی و ارتقای سلامت روان دانش آموزان را فراهم سازد. نتایج این بررسی نشان می دهد که ادغام اصول طراحی محیطی با مبانی روان شناسی تربیتی می تواند به بهبود کیفیت تجربه یادگیری و کاهش فرسودگی تحصیلی در دوره ابتدایی منجر شود.

کلیدواژه ها:

معماری عاطفی ، فرسودگی تحصیلی ، دوره ابتدایی ، انگیزش درونی ، محیط یادگیری