تاثیر روش تدریس فعال بر انگیزه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در آموزش و پرورش

روش های تدریس فعال در سال های اخیر به عنوان یکی از رویکردهای موثر در بهبود کیفیت آموزش و یادگیری مورد توجه پژوهشگران و سیاست گذاران آموزشی قرار گرفته اند. برخلاف روش های سنتی که مبتنی بر انتقال یک سویه محتوا و نقش منفعل دانش آموز هستند، تدریس فعال بر مشارکت، تعامل، تفکر انتقادی و درگیرسازی ذهنی دانش آموزان تاکید دارد. هدف این مقاله مروری، بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر انگیزه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در نظام آموزش و پرورش است.بررسی مطالعات داخلی و خارجی نشان می دهد که استفاده از روش هایی نظیر یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله، یادگیری مبتنی بر پروژه، بحث گروهی و فعالیت های تجربی، موجب افزایش انگیزه درونی، احساس شایستگی، مسئولیت پذیری و علاقه مندی دانش آموزان به فرآیند یادگیری می شود. همچنین، این روش ها با درگیرسازی فعال دانش آموزان در فرآیند یاددهی–یادگیری، به درک عمیق تر مفاهیم، تقویت مهارت های تفکر انتقادی، حل مسئله و افزایش ماندگاری یادگیری منجر می گردند. نتایج پژوهش ها نشان می دهد که میان تدریس فعال و پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد، به گونه ای که دانش آموزان در کلاس های مبتنی بر روش های فعال، عملکرد تحصیلی بالاتری نسبت به کلاس های سنتی از خود نشان می دهند. با این حال، اجرای موثر این روش ها نیازمند توانمندسازی معلمان، اصلاح برنامه های درسی، فراهم سازی زیرساخت های مناسب و حمایت مدیریتی است. در مجموع، تدریس فعال می تواند به عنوان راهبردی موثر برای ارتقای انگیزه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در آموزش و پرورش مورد توجه قرار گیرد و زمینه ساز تحول در کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری شود.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، انگیزه تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری مشارکتی ، آموزش و پرورش