کاربرد فناوری های آموزشی در تدریس زبان و ادبیات فارسی

تحولات فناورانه در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با تغییرات اساسی مواجه ساخته است. استفاده از فناوری های آموزشی در فرآیند یاددهی–یادگیری، به ویژه در دروس علوم انسانی، زمینه ارتقای کیفیت آموزش و افزایش مشارکت فعال دانش آموزان را فراهم کرده است. درس زبان و ادبیات فارسی به عنوان یکی از دروس بنیادین در نظام آموزشی، ظرفیت بالایی برای بهره گیری از ابزارهای دیجیتال، محتوای چندرسانه ای و محیط های یادگیری تعاملی دارد.پژوهش حاضر با هدف بررسی کاربرد فناوری های آموزشی در تدریس زبان و ادبیات فارسی و تحلیل نقش آن در بهبود مهارت های خواندن، نوشتن و درک ادبی دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر بررسی منابع علمی و تجربیات آموزشی صورت گرفته است. نتایج نشان می دهد که استفاده هدفمند از فناوری هایی همچون تخته هوشمند، نرم افزارهای آموزشی، پلتفرم های یادگیری الکترونیکی و محتوای چندرسانه ای می تواند انگیزه یادگیری را افزایش داده، درک مفاهیم ادبی را عمیق تر کند و مهارت های زبانی دانش آموزان را تقویت نماید.با این حال، موفقیت در این حوزه مستلزم توانمندسازی معلمان، فراهم سازی زیرساخت های مناسب و طراحی محتوای آموزشی متناسب با اهداف درسی است.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، تدریس زبان فارسی ، ادبیات فارسی ، یادگیری الکترونیکی ، معلم ، مهارت های زبانی