چگونگی تاثیر “سکوت آموزشی” در بهبود پردازش ذهنی فراگیران

سکوت آموزشی به عنوان یک راهبرد آگاهانه در فرایند تدریس–یادگیری، در سال های اخیر مورد توجه پژوهشگران حوزه علوم تربیتی و روان شناسی شناختی قرار گرفته است. برخلاف برداشت های سنتی که سکوت را نشانه ای از انفعال یا ضعف تعامل می دانستند، مطالعات جدید نشان می دهد که سکوت هدفمند می تواند نقش موثری در تعمیق پردازش ذهنی، افزایش تمرکز، بهبود تفکر تاملی و ارتقای یادگیری معنادار فراگیران ایفا کند (Rowe, ۱۹۸۶؛ Tobin, ۱۹۸۷). هدف از این مقاله مروری، بررسی نظام مند یافته های پژوهشی مرتبط با چگونگی تاثیر سکوت آموزشی بر مولفه های مختلف پردازش ذهنی فراگیران از جمله توجه پایدار، حافظه کاری، پردازش عمیق اطلاعات و خودتنظیمی شناختی است.در این پژوهش، با مرور مطالعات داخلی و خارجی منتشرشده در دو دهه اخیر، ابعاد نظری سکوت آموزشی در چارچوب نظریه های یادگیری شناختی، سازنده گرایی و فراشناخت تحلیل شده است (Vygotsky, ۱۹۷۸؛ Mayer, ۲۰۱۴). نتایج مرور پژوهش ها نشان می دهد که سکوت آموزشی، زمانی که به صورت هدفمند و در تعامل با گفت وگوی آموزشی به کار گرفته شود، می تواند فرصت لازم برای بازسازی ذهنی اطلاعات، کاهش بار شناختی و افزایش کیفیت پردازش ذهنی را فراهم آورد (Sweller, ۲۰۱۱). همچنین شواهد حاکی از آن است که سکوت آموزشی می تواند به عنوان ابزاری موثر در ارتقای استقلال فکری و تفکر انتقادی فراگیران مورد استفاده قرار گیرد (Brookfield, ۲۰۱۲). این مقاله با تاکید بر پیامدهای کاربردی سکوت آموزشی، زمینه ای برای بازاندیشی در شیوه های تدریس معلم محور فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

سکوت آموزشی ، پردازش ذهنی ، یادگیری معنادار ، تفکر تاملی ، خودتنظیمی شناخت