تاثیر تعامل خانواده و مدرسه بر انگیزش درونی و پیشرفت تحصیلی پایدار دانش آموزان

هدف این پژوهش بررسی تاثیر تعامل و مشارکت خانواده و مدرسه بر شکل گیری انگیزش درونی و پیشرفت تحصیلی پایدار دانش آموزان است. با توجه به اهمیت یادگیری عمیق و مستمر، این مطالعه به نقش هماهنگی میان خانواده و مدرسه در ایجاد انگیزش درونی، تقویت احساس شایستگی و خودمختاری دانش آموزان و بهبود عملکرد تحصیلی طولانی مدت می پردازد. مشارکت خانواده و مدرسه شامل ارتباطات تعاملی، حمایت های آموزشی و عاطفی، و همسویی اهداف تربیتی تعریف شده و انگیزش درونی به عنوان نیروی محرکه یادگیری و پیشرفت تحصیلی پایدار به عنوان استمرار عملکرد مطلوب و یادگیری خودتنظیم شده مفهوم سازی شده است. نتایج پژوهش های پیشین نشان می دهد که هرچه سطح و کیفیت مشارکت بالاتر باشد، انگیزش درونی دانش آموزان تقویت و پیشرفت تحصیلی آنان پایدارتر می شود. این یافته ها بر ضرورت طراحی سیاست ها و برنامه های آموزشی مبتنی بر مشارکت فعال خانواده ها و مدارس تاکید دارند و می توانند به ارتقای کیفیت تعاملات آموزشی و یادگیری مادام العمر کمک کنند.

کلیدواژه ها:

مشارکت خانواده و مدرسه ، انگیزش درونی ، پیشرفت تحصیلی پایدار ، خودتعیین گری ، یادگیری خودتنظیم شده