استفاده از روش تدریس ترکیبی در ارتقای تفکر انتقادی

هدف از نگارش مقاله حاضر، تبیین نقش و کارکردهای رویکرد یادگیری ترکیبی در پرورش تفکر انتقادی فراگیران است. با توجه به چالش های نظام های آموزشی سنتی در پاسخگویی به نیازهای عصر اطلاعات، تفکر انتقادی به عنوان یکی از مهارت های اساسی قرن بیست و یکم مطرح میشود. یادگیری ترکیبی با تلفیق هدفمند قابلیت های محیط مجازی (انعطاف پذیری، دسترسی به منابع متنوع، و فرصت تامل) و محیط حضوری (تعامل رو در رو، مباحثه، و بازخورد فوری)، بستری منحصربه فرد برای تقویت مولفه های تفکر انتقادی نظیر تحلیل، استدلال، ارزشیابی و خودتنظیمی فراهم می آورد. این مقاله با مرور مبانی نظری و واکاوی ظرفیت های ذاتی این رویکرد، نشان میدهد که طراحی آموزشی مبتنی بر مدل های ترکیبی میتواند چرخهای پویا از پرسشگری، واکاوی و تولید استدلال را ایجاد کرده و نقش معلم را از انتقال دهنده صرف به تسهیلگر یادگیری تبدیل کند. یافته های مفهومی این پژوهش تاکید میکند که به کارگیری آگاهانه و هدفمند امکانات دو فضای حقیقی و مجازی، نه تنها به deepen learning کمک میکند، بلکه زمینه ساز رشد تفکر انتقادی به عنوان یک شایستگی پایدار در فراگیران خواهد شد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، تفکر انتقادی ، آموزش الکترونیکی ، طراحی آموزشی