مسئولیت های تربیتی فراتر از آموزش در محیط مدارس توسط معلمان

زمینه و اهمیت: در عصر حاضر، انتظارات از نقش معلم از صرفا انتقال دهنده دانش فراتر رفته و ابعاد تربیتی و روان شناختی را در بر گرفته است. مهارت های ارتباطی به عنوان زیربنای سلامت هیجانی و موفقیت اجتماعی دانش آموزان ابتدایی، نیازمند رویکردی آموزشی ساختارمند است. این مقاله به بررسی اهمیت پرورش مهارت های ارتباطی در دانش آموزان ابتدایی از طریق اجرای راهکارهای مبتنی بر تدریس فعال می پردازد.هدف: هدف اصلی این پژوهش تئوریک، تبیین چالش های موجود در پرورش این مهارت ها و ارائه چارچوبی مبتنی بر تدریس فعال برای غلبه بر این موانع، به ویژه اضطراب اجتماعی، می باشد.روش شناسی: این مقاله با استفاده از روش مروری و تحلیل محتوای منابع علمی مرتبط (فارسی و بین المللی)، به تعریف ابعاد مهارت ارتباطی، تحلیل ارتباط آن با سلامت هیجانی، و بررسی چالش های ساختاری و روان شناختی پرورش آن در محیط مدرسه پرداخته است. سپس، راهکارهای عملی مبتنی بر تدریس فعال (مانند ایفای نقش، یادگیری مشارکتی و بازخورد سازنده) برای حل این چالش ها پیشنهاد شده است.یافته ها و نتایج: نتایج نشان داد که رویکردهای انفعالی آموزش، زمینه ساز تداوم اضطراب اجتماعی و ضعف در ابراز وجود هستند. در مقابل، تدریس فعال با فراهم کردن محیط های امن و فرصت های مکرر برای تعامل و تمرین، به صورت مستقیم مهارت های کلامی، غیرکلامی و گوش دادن فعال را تقویت می کند. این رویکرد، معلم را از نقش منفعل انتقال دهنده به تسهیل گر فعال در فرآیند رشد جامع دانش آموز ارتقا می دهد.نتیجه گیری: پرورش مهارت های ارتباطی در دانش آموزان ابتدایی یک مسئولیت تربیتی اساسی است که تنها از طریق اتخاذ پارادایم تدریس فعال به صورت یکپارچه در برنامه درسی قابل تحقق است. این امر زمینه ساز کاهش اضطراب هیجانی و آماده سازی دانش آموزان برای تعاملات پیچیده تر آینده خواهد بود.

کلیدواژه ها:

آموزش ، معلمان ، مسئولیت پذیری