طراحی الگوی مدرسه مثبت نگر بر اساس مولفه های روان شناسی مثبت و تجربیات موفق جهانی

هدف پژوهش حاضر، طراحی الگوی مدرسه مثبت نگر بر پایه مولفه های روان شناسی مثبت و بهره گیری از تجربیات موفق جهانی است. پژوهش به روش کیفی و با رویکرد توصیفی تحلیلی انجام شد. در بخش نخست، ادبیات نظری روان شناسی مثبت و مدل های جهانی مدارس مثبت نگر در کشورهای پیشرو مانند استرالیا، فنلاند و نیوزیلند بررسی گردید. در بخش دوم، داده های میدانی از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۵ نفر از متخصصان تعلیم و تربیت، روان شناسی تربیتی و مدیران مدارس گردآوری و با روش تحلیل مضمون بررسی شد. یافته ها نشان داد که مدرسه مثبت نگر از چهار بعد اصلی تشکیل می شود: بعد فردی (شامل خودآگاهی، خوش بینی و تاب آوری)، بعد ارتباطی (همدلی، احترام و همکاری)، بعد سازمانی (رهبری مثبت، فرهنگ مدرسه و عدالت آموزشی) و بعد معنایی (هدفمندی، قدردانی و معنا در یادگیری). تحلیل داده ها بیانگر آن بود که تعامل پویا میان این ابعاد، بستری را برای رشد همه جانبه دانش آموزان و ارتقای سلامت روانی و تحصیلی آنان فراهم می آورد.همچنین مقایسه یافته ها با الگوهای بین المللی نشان داد که مولفه های روان شناسی مثبت قابلیت بومی سازی در چارچوب فرهنگی و ارزشی نظام آموزشی ایران را دارند. بر این اساس، الگوی مدرسه مثبت نگر می تواند به عنوان چارچوبی راهبردی در تحول برنامه های درسی، توانمندسازی معلمان، و ارتقای کیفیت آموزش مورد استفاده قرار گیرد. در نتیجه، مدرسه مثبت نگر به جای تاکید بر رقابت و نمره، بر شکوفایی فردی، روابط انسانی و معنا در یادگیری استوار است.

کلیدواژه ها:

مدرسه مثبت نگر ، روان شناسی مثبت ، تاب آوری ، خوش بینی ، آموزش مثبت ، الگوی آموزشی