تاثیر آموزش مبتنی بر واقعیت ترکیبی بر کاهش رفتارهای تکراری و افزایش تعامل اجتماعی در دانش آموزان مبتلا به اوتیسم سطح ۱ در دوره ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر واقعیت ترکیبی (Blended Reality یا BR) بر کاهش رفتارهای تکراری (Stimming) و افزایش تعامل اجتماعی در دانش آموزان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) سطح ۱ در دوره ابتدایی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل ۴۰ دانش آموز پسر مبتلا به اوتیسم سطح ۱ مدارس ابتدایی شهر تهران بود که به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش (ن=۲۰) و کنترل (ن=۲۰) تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته تحت برنامه آموزشی مبتنی بر BR قرار گرفت که شامل سناریوهای تعاملی با استفاده از هدست های واقعیت ترکیبی بود. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس رفتارهای تکراری (SRS-۲) و چک لیست تعامل اجتماعی معلم محور (SISC) بود. نتایج تحلیل کوواریانس (ANCOVA) نشان داد که در نمرات پس آزمون، تفاوت معناداری بین گروه آزمایش و گروه کنترل در کاهش رفتارهای تکراری و افزایش تعامل اجتماعی وجود دارد ({p} < ۰.۰۱). این یافته ها حاکی از آن است که تکنولوژی واقعیت ترکیبی می تواند به عنوان یک ابزار آموزشی نوآورانه و موثر برای مدیریت چالش های رفتاری و اجتماعی در این گروه از دانش آموزان به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

واقعیت ترکیبی ، اوتیسم سطح ۱ ، رفتارهای تکراری (Stimming) ، تعامل اجتماعی ، آموزش استثنایی.