گذار از آموزش سنتی به نوآورانه: یک مطالعه نظام مند بر استراتژی های آموزشی کارآمد در مدارس

در عصر حاضر، نظام های آموزشی و پرورشی با چالش های پیچیده ای روبرو هستند که نیازمند گذار از روش های سنتی آموزش به رویکردهای نوین و دانش آموزمحور است. کیفیت آموزش در مدارس مستقیما با به کارگیری بهترین شیوه های پداگوژیکی توسط معلمان گره خورده است. هدف: پژوهش حاضر با هدف نظام مندسازی و تبیین شیوه های نوآورانه آموزشی در محیط مدرسه جهت بهبود اثربخشی یادگیری و موفقیت تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. روش: این پژوهش به عنوان یک مرور نظام مند (Systematic Review) با رویکرد کیفی و طراحی تفسیری انجام شد. جستجوی جامع در پایگاه های اطلاعاتی معتبر بین المللی شامل ERIC، Scopus و ProQuest در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۳ صورت گرفت. معیارهای ورود و خروج دقیق بر اساس دستورالعمل PRISMA تعیین گردید و در نهایت ۲۵ مقاله علمی برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. یافته ها: نتایج تحلیل نشان داد که شیوه های نوآورانه آموزشی در مدارس در سه دسته اصلی قابل طبقه بندی هستند: ۱) استراتژی های آموزشی دانش آموزمحور؛ ۲) ادغام فناوری های آموزشی و آموزش الکترونیک؛ و ۳) روش های ارزشیابی و بازخورد سازنده. این رویکردها با تقویت تفکر انتقادی، خودنظم دهی و انگیزه درونی دانش آموزان مرتبط هستند. نتیجه گیری: یافته ها تاکید می کند که گذار از آموزش سنتی به سمت شیوه های نوآورانه مبتنی بر نظریه یادگیری معنادار Ausubel و مدل تلفیقی TPACK، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای ارتقای کیفیت آموزش در مدارس است. اجرای این شیوه ها نیازمند توسعه حرفه ای مستمر معلمان و بازنگری در برنامه های درسی است.

کلیدواژه ها:

شیوه های آموزشی نوآورانه ، آموزش و پرورش ، موفقیت تحصیلی ، فناوری آموزشی ، ارزشیابی تشخیصی ، مدل TPACK.