نقش داستان گویی دیجیتال در بهبود مهارت های مختلف دانش آموزان

این مقاله به بررسی نقش داستان گویی دیجیتال به عنوان یک راهبرد آموزشی نوین در بهبود مهارت های گوناگون دانش آموزان می پردازد. داستان گویی دیجیتال فرآیند خلق و به اشتراک گذاری داستان های شخصی یا ابداعی با استفاده از ابزارهای دیجیتالی مانند نرم افزارهای ویرایش صدا و تصویر، انیمیشن، موسیقی و رسانه های تعاملی است. این مقاله با روش توصیفی و تحلیلی و با استناد به مبانی نظری یادگیری سازنده گرا، نظریه چندوجهی بودن هوش و پژوهش های حوزه فناوری آموزشی، تاثیر این روش را بر طیف وسیعی از مهارت های دانش آموزان بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که داستان گویی دیجیتال تنها یک فعالیت هنری یا سرگرم کننده نیست، بلکه یک تجربه یادگیری عمیق و چندبعدی است که می تواند به طور همزمان مهارت های شناختی، اجتماعی، عاطفی و فنی دانش آموزان را ارتقا دهد. در حیطه مهارت های شناختی، این روش به بهبود سواد نوشتاری، تفکر انتقادی، سازماندهی ایده ها و مهارت های تحقیق و تحلیل کمک می کند. در حیطه اجتماعی، کار گروهی بر روی پروژه های داستان گویی، مهارت های همکاری، مذاکره و ارتباط موثر را تقویت می نماید. در حیطه عاطفی، به دانش آموزان امکان بیان هویت، پردازش تجربیات و افزایش اعتماد به نفس را می دهد. همچنین، این روش به طور طبیعی مهارت های فناورانه و سواد رسانه ای دانش آموزان را در بافتی معنادار توسعه می بخشد. مقاله حاضر با ارائه نمونه هایی از کاربرد داستان گویی دیجیتال در درس های مختلف، نشان می دهد که چگونه می توان این راهبرد را در برنامه درسی ادغام کرد

کلیدواژه ها:

داستان گویی دیجیتال ، دانش آموزان ، مهارت های شناختی ، مهارت های اجتماعی ، سواد رسانه ای ، یادگیری سازنده گرا