الگوی هم افزایی نهادهای تربیتی در پرورش نسل آینده

این مقاله مروری با هدف واکاوی مفهوم، مبانی، مولفه ها و الزامات طراحی الگوی هم افزایی نهادهای تربیتی در پرورش نسل آینده نگاشته شده است. در جهان پیچیده و به هم پیوسته امروز، نهادهای تربیتی شامل خانواده، مدرسه، جامعه محلی، رسانه ها و نهادهای دینی، هر یک به تنهایی قادر به ایفای کامل رسالت خطیر تربیت نسل آینده نیستند. شکاف ها، ناهماهنگی ها و گاه تضادهای موجود در عملکرد این نهادها، نه تنها از اثربخشی آن ها می کاهد، بلکه به سردرگمی هویتی و ارزشی در نسل نو می انجامد (تقی پور و همکاران، ۱۴۰۲). این مقاله با مرور نظام مند ادبیات نظری و پژوهشی مرتبط، ابتدا به تبیین مفهوم هم افزایی و ضرورت آن در عرصه تعلیم و تربیت می پردازد و ناکارآمدی رویکردهای جزیره ای و موازی کاری نهادهای تربیتی را آشکار می سازد. در ادامه، مبانی نظری هم افزایی از منظر نظریه های سیستم ها، سرمایه اجتماعی، بوم شناختی و کنش ارتباطی مورد بررسی قرار می گیرد (صافی، ۱۴۰۱). یافته های حاصل از سنتز تحقیقات نشان می دهد که الگوی مطلوب هم افزایی نهادهای تربیتی، دارای ابعاد و مولفه های متعددی است که از آن جمله می توان به اشتراک در هدف و چشم انداز، تقسیم کار و نقش های مکمل، ارتباطات موثر و مستمر، اعتماد متقابل، مشارکت در تصمیم گیری، و هماهنگی در اجرا اشاره نمود. این مقاله با نتیجه گیری و ارائه پیشنهاداتی برای سیاست گذاران، برنامه ریزان، مدیران و مربیان در جهت ایجاد و تقویت هم افزایی میان نهادهای تربیتی در پرورش نسل آینده به پایان می رسد.

کلیدواژه ها:

هم افزایی ، نهادهای تربیتی ، پرورش نسل آینده ، خانواده و مدرسه ، مشارکت اجتماعی ، سرمایه اجتماعی ، رویکرد کل نگر