آموزش و پرورش در مسیر پیشرفت ،فرصت ها و چالش های هوش مصنوعی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 19

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EPCS04_17040

تاریخ نمایه سازی: 7 اسفند 1404

چکیده مقاله:

نظام آموزش و پرورش به عنوان موتور محرک توسعه جوامع، همواره در معرض تاثیر تحولات فناورانه قرار داشته است. در عصر حاضر، ظهور و گسترش سریع هوش مصنوعی (AI) به عنوان یکی از بنیادین ترین تحولات فناورانه، چشم انداز آینده آموزش را به شکلی عمیق دگرگون ساخته است. این پژوهش با هدف بررسی همه جانبه فرصت ها و چالش های ناشی از ادغام هوش مصنوعی در فرآیندهای یاددهی-یادگیری و مدیریت آموزشی صورت گرفته است. تحلیل نشان می دهد که هوش مصنوعی پتانسیل بی بدیلی برای شخصی سازی فرآیند یادگیری، افزایش دسترسی به منابع آموزشی، ارزیابی دقیق تر و خودکارسازی وظایف تکراری معلمان دارد؛ اموری که می تواند منجر به خلق محیط های یادگیری هوشمند و کارآمدتر شود. از منظر فرصت ها، تاکید بر توانایی هوش مصنوعی در ارائه بازخورد آنی، شناسایی زودهنگام مشکلات یادگیری و انطباق محتوا با نیازهای منحصر به فرد هر دانش آموز است. با این حال، این تحول بدون چالش نیست. مسائل مهمی نظیر نگرانی های اخلاقی پیرامون حریم خصوصی داده ها، خطر تشدید شکاف دیجیتال و نابرابری آموزشی، تغییر بنیادین نقش سنتی معلم، و نیاز مبرم به بازنگری در اهداف و محتوای برنامه درسی، نیازمند تامل جدی سیاست گذاران و متخصصان تعلیم و تربیت است. روش پژوهش حاضر توصیفی-تحلیلی بوده و بر مبنای بررسی ادبیات تخصصی و اسناد بالادستی مرتبط با فناوری های نوین آموزشی شکل گرفته است. نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که پذیرش هوش مصنوعی در آموزش، یک ضرورت انکارناپذیر برای حفظ مزیت رقابتی و تضمین کیفیت آموزش در قرن بیست و یکم است، مشروط بر آنکه این پذیرش با تدوین راهبردهای دقیق، سرمایه گذاری هوشمندانه بر زیرساخت ها، و توجه ویژه به ابعاد انسانی و اخلاقی همراه باشد. کامیابی در این مسیر مستلزم گذار از رویکرد صرفا ابزاری به رویکرد پارادایمیک در به کارگیری هوش مصنوعی است تا اطمینان حاصل شود که فناوری در خدمت اهداف عالی تعلیم و تربیت، یعنی پرورش انسان هایی خلاق، نقاد و مسئولیت پذیر قرار گیرد. این پژوهش بر اهمیت طراحی چارچوب های ملی برای حکمرانی هوش مصنوعی در آموزش و پرورش تاکید دارد تا از ظرفیت های آن بهره برداری حداکثری و آسیب های احتمالی به حداقل رسانده شود.