هوش مصنوعی و بازاندیشی در فلسفه تدریس معلمان

هوش مصنوعی به سرعت به عنوان یک عامل تغییر در فرایندهای آموزشی مطرح می شود و تاثیر آن بر فلسفه تدریس معلمان بحث های گسترده ای را به همراه دارد. این مقاله علمی با رویکرد پژوهشی به بررسی نقشه مفهومی بازاندیشی در تدریس معلمان می پردازد و تلاش می کند تا پانورامای نظری و عملی موجبات گفتمان علمی پیرامون کارکردهای آموزشی، نقش های اخلاقی، و الزامات حرفه ای معلمان را روشن سازد. در این مطالعه، ضمن تعریف مفهوم هوش مصنوعی و بازاندیشی، به بررسی رابطه میان فناوری های هوشمند و چهار محور کلیدی فلسفی- آموزشی می پردازیم: معنا و هدف آموزش، آموزه و فرایند یادگیری، عدالت آموزشی، و مسئولیت پذیری حرفه ای. بر پایه مرور ادبیات، تحلیل سیاستی و مطالعات موردی، یافته های اصلی نشان می دهند که هوش مصنوعی می تواند به بازتولید و یا بازنگری در مفاهیم کلاسیک تدریس منجر شود. به طور خاص، قابلیت های شخصی سازی یادگیری، بازنمایی دانش و بازخورد بلادرنگ از منظر اخلاقی و روان شناختی به چالش های جدیدی می انجامد که مستلزم بازنگری در چارچوب های نظری تدریس است. نتیجه گیری این مقاله نشان می دهد که برای پایداری حرفه ای معلمان و ارتقای کیفیت یادگیری، بازاندیشی در فلسفه تدریس باید با توجه به اصول اخلاق حرفه ای، شفافیت در طراحی سیستم های هوش مصنوعی آموزشی، و ایجاد سازوکارهای مسئولیت پذیری در برابر جامعه صورت گیرد. پژوهش حاضر نقاط قوت، محدودیت ها و حوزه های پژوهشی آتی را نیز ترسیم می کند که می تواند در طراحی دوره های آموزشی، سیاست های آموزشی و برنامه ریزی حرفه ای معلمان موثر باشد.