هوش و تاثیر آن بر فرآیندهای یادگیری

هوش اجتماعی به توانایی فرد در درک، فهم و مدیریت روابط اجتماعی و احساسات دیگران اطلاق می شود. این مفهوم نخستین بار توسط اریک برن در دهه ۱۹۳۰ مطرح شد و بعدها توسط دانشمندانی مانند دیوید کاروسو و پیتر هوارد توسعه یافت.هوش اجتماعی شامل مهارت هایی نظیر توانایی همدلی، مهارت های ارتباطی، توانایی حل تعارض، آگاهی از قوانین اجتماعی و توانایی تنظیم رفتار در موقعیت های مختلف است. فرد با هوش اجتماعی بالا قادر است در محیط های مختلف اجتماعی به راحتی ارتباط برقرار کند، اعتمادسازی کند و در مسیر حل مشکلات گروهی نقش موثر ایفا کند.براساس این نگرش که چرخه آموزش و پرورش برپایه یک حرکت سنتی عمدتا حول محور «آموزش شناختی»میچرخد، پرورش ابعاد عاطفی- اجتماعی نادیده انگاشته شده یا کمتر مورد توجه قرار گرفته است.ازاینرو نقش هوش هیجانی در تبیین عوامل عاطفی و اجتماعی قابل تامل به نظر میرسد.در این زمینه با طرح پرسشهای زیر میتوان به ضرورت کاربرد هوش هیجانی در فرایند آموزشوپرورشهردو پیبرد. در چند دهه گذشته، مطالعات نشان داده اند که هوش هیجانی مزایای مختلفی را در اختیار کودک شما قرار می دهد که در تمام طول زندگی به خوبی به کودک شما کمک می کند. روابط بهتر. مهارت های هوش هیجانی به بچه ها کمک می کند تا تعارضات را مدیریت کنند و دوستی های عمیق تری ایجاد کنند. بزرگسالان با سطح هوش هیجانی بالا نیز روابط بهتری را در زندگی شخصی و حرفه ای خود گزارش می دهند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، سنجش ، یادگیری ، برقراری ارتباط ، محیط مساعد ، صلاحیت عاطفی