مدرسه؛ کانون انسان سازی و تجلی اصول تربیتی

نهاد آموزش و پرورش، فراتر از یک ساختار اداری یا مکانی برای انتقال دانش فنی، «کارخانه انسان سازی» و بستر اصلی شکل گیری تمدن هاست. در این میان، مدرسه به عنوان خط مقدم این تحول، وظیفه ای خطیرتر از تدویل کتب درسی بر عهده دارد؛ وظیفه ای به نام تربیت. تربیت در مفهوم اصیل خود، نه به معنای تحمیل قالب های رفتاری، بلکه به معنای فراهم آوردن زمینه ای است که در آن استعدادهای بالقوه دانش آموز در ابعاد اخلاقی، اجتماعی و عقلانی به شکوفایی برسد.تحقق این هدف بزرگ، نیازمند تکیه بر «اصول اساسی تربیت» است؛ اصولی که همچون قطب نما، مسیر حرکت مربیان و مسئولان آموزشی را در دریای پرچالش دنیای امروز روشن می کنند. در عصری که دانش آموزان با انبوهی از اطلاعات و محرک های محیطی روبه رو هستند، تمسک به اصولی نظیر تکریم شخصیت، توجه به تفاوت های فردی و ایجاد انگیزش درونی، ضرورتی انکارناپذیر است. مدرسه موفق، مدرسه ای نیست که تنها رتبه های برتر کنکور را معرفی کند، بلکه فضایی است که در آن «اصول تربیتی» به گونه ای نهادینه شده باشد که خروجی آن، شهروندانی مسئولیت پذیر، بااخلاق و توانمند باشد.