تاثیر تفاوت های فردی بر روش های تربیتی

اگر به پهنه ی طبیعت بنگریم، هیچ دو برگی را نخواهیم یافت که دقیقا بر هم منطبق باشند؛ این تنوع شگفت انگیز، در پیچیده ترین مخلوق هستی یعنی «انسان» به اوج خود می رسد. در فضای مدرسه، ما با مجموعه ای از جهان های متفاوت روبرو هستیم؛ دانش آموزانی که هر یک با کوله باری از ویژگی های وراثتی، تجربیات زیسته، ساختارهای ذهنی و توانمندی های منحصربه فرد قدم به کلاس درس می گذارند.در گذشته، نظام های آموزشی غالبا دانش آموزان را همچون قطعاتی همسان در یک خط تولید می پنداشتند که باید با روشی واحد و در زمانی مشخص، به خروجی های یکسانی دست یابند. اما پارادایم های نوین تربیتی، این نگاه «تولید انبوه» را به چالش کشیده و بر اصل بنیادین «تفاوت های فردی» پای می فشارند. پذیرش این تفاوت ها، تنها یک مشاهده ی علمی نیست، بلکه زیربنای تحقق «عدالت آموزشی» است. عدالت در تربیت به معنای رفتار یکسان با همگان نیست، بلکه به معنای بازطراحی روش ها، ابزارها و انتظارات، متناسب با قامت نیازها و ظرفیت های هر دانش آموز است.در این بخش، به واکاوی این حقیقت می پردازیم که چگونه شناخت تفاوت های فردی، مربی را از یک «انتقال دهنده صرف اطلاعات» به یک «معمار مسیرهای یادگیری» تبدیل می کند. بررسی تاثیر این تفاوت ها بر روش های تربیتی، دریچه ای به سوی آموزشی انسانی تر و پویاتر می گشاید که در آن، تفاوت ها نه به عنوان مانع، بلکه به عنوان فرصتی برای شکوفایی همه جانبه نگریسته می شوند.دانش آموزان از نظر استعدادها، علایق، و نیازهای آموزشی با یکدیگر تفاوت دارند. بنابراین، یکی از اصول اساسی تربیت در مدارس توجه به تفاوت های فردی است. معلمان باید روش ها و استراتژی های آموزشی خود را به گونه ای طراحی کنند که متناسب با نیازهای مختلف دانش آموزان باشد. به عبارت دیگر، به جای یک رویکرد یکسان برای همه، باید آموزش ها به صورت شخصی سازی شده و مبتنی بر نیازهای فردی ارائه شوند