بررسی تاثیر ساختارهای تعاملی کلاسی بر افزایش مسئولیت پذیری اجتماعی و کاهش ناهنجاری های دانش آموزان

ساختارهای تعاملی کلاسی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی در پویایی های آموزشی، نقش بنیادینی در شکل گیری شخصیت و رفتار اجتماعی دانش آموزان ایفا می کنند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر این ساختارها بر افزایش مسئولیت پذیری اجتماعی و کاهش ناهنجاری های رفتاری دانش آموزان انجام شده است. در رویکرد سنتی، کلاس درس اغلب به عنوان محیطی سلسله مراتبی و یک طرفه تلقی می شود که در آن دانش آموز نقش منفعلی دارد؛ اما در ساختارهای تعاملی، جریان ارتباطات، گفت وگو و مشارکت فعال در فرآیند یادگیری محوریت می یابد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که وقتی معلمان با ایجاد فرصت های برابر برای ابراز نظر، تشویک به گفت وگوی انتقادی و تقسیم مسئولیت های کلاسی، محیطی دموکراتیک می سازند، حس تعلق و مالکیت دانش آموزان نسبت به کلاس افزایش می یابد. این حس تعلق و مشارکت فعال، مستقیما بر تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی تاثیر می گذارد. دانش آموزانی که در محیطی تعاملی پرورش می یابند، یاد می گیرند که برای تصمیمات خود و گروه مسئول باشند، به حقوق دیگران احترام بگذارند و تعهدات اجتماعی خود را به درستی ایفا کنند. از سوی دیگر، ساختارهای تعاملی با ایجاد کانال های مناسب برای تخلیه هیجانی و بیان نیازها، زمینه را برای بروز ناهنجاری های رفتاری کاهش می دهند. در چنین محیطی، رفتارهای پرخاشگرانه، انزوا و نقض قوانین به دلیل وجود نظارت اجتماعی همتا و حساسیت بالاتر نسبت به ارزش های جمعی، به شدت کاهش می یابد. علاوه بر این، این پژوهش نشان می دهد که تعاملات مثبت در کلاس، مهارت های حل تعارض و مذاکره را در دانش آموزان تقویت می کند که این امر خود مانعی جدی در برابر بروز رفتارهای بزهکارانه یا ضد اجتماعی است. در نهایت، می توان نتیجه گرفت که تغییر پارادایم از مدیریت کنترلی به مدیریت تعاملی در کلاس درس، نه تنها کیفیت آموزشی را ارتقا می دهد، بلکه به عنوان یک مکانیسم کارآمد در جامعه پذیری و سلامت روان دانش آموزان عمل کرده و شهروندانی مسئولیت پشن و متعهد تربیت می کند

کلیدواژه ها:

مهارت های اجتماعی ، خودنظم دهی ، مشکلات رفتاری ، عملکرد تحصیلی ، علوم اجتماعی