تدریس ادبیات فارسی و نقش آن در ارتباط میان هویت ملی و آموزش اجتماعی دانش آموزان

از دیدگاه جامعه شناسی، تمامی انسان ها دارای فرهنگ هستند. از این رو فرهنگ، امری اجتماعی و مبتنی بر روابط اجتماعی انسان هاست و چنین است که فرهنگ برای انسان و جامعه انسانی، امری لازم و حیاتی است و زندگی انسان بدون آن دچار اختلال می شود.براساس نگرش جامعه شناسان غربی، فرهنگ مفهومی عام و کلی است که در برگیرنده تمام دستاوردهای مادی و معنوی شده است. به همین دلیل، دین (منظور ادیان الهی و توحیدی مانند مسیحیت و اسلام است نه ادیان بشری مانند هندو و بودا) عنصری از عناصر فرهنگی محسوب می شود. در صورتی که از دیدگاه اسلام دین یک پدیده الهی، فرانهادی، اجتماعی، عام و کلی است که دربرگیرنده فرهنگ نیز می شود و فرهنگ، جزء و بخشی از آن به شمار می رود زیرا دین پدیدآورنده فرهنگ است.مثلا یکی از احکام دین درباره پوشش مردان و زنان است که فرهنگ لباس پوشیدن را به وجود می آورد و همچنین، یکی دیگر از احکام دین، مسئله تغذیه است که استفاده کردن از مواد خوراکی در آن تبیین شده است و می توان گفت این حکم، فرهنگ تغذیه را پدید می آورد. دیگر اینکه به زندگی سازمانی می دهد که چگونه تشکیل زندگی دهیم، فرزندان خود را تربیت کنیم، در چه ایامی شاد یا اندوهگین و سوگوار باشیم و... این امر نوعی آداب و رسوم اجتماعی پدید می آورد.تفاوت نگرش غرب و اسلام درباره فرهنگ، معلول دو نگرش سکولار و دین محور است.افرادی که مسولیت اداره نظام آموزشی جامعه را عهده دار هستند، اگر از روش ها واصول برنامه ریزی آموزشی بهره گیرند، بهتر می توانند نسبت به تامین فرصت های آموزشی برای مردم و نیز منطبق کردن این امکانات و فرصت ها با انتظارات جامعه اقدام کنند. برنامه ریزی آموزشی به مفهوم جدید آن شاخه ای از علوم تربیتی است که از عمر آن نزدیک به یک قرن می گذرد. این دانش جدید در خلال چند دهه اخیر کاربردی گسترده در آموزش و پرورش کشورها پیدا کرده است. بطوری که امروزه جزء لاینفک مدیریت آموزش و پرورش رسمی، تلقی می شود.

کلیدواژه ها:

ادبیات فارسی ، هویت ملی ، آموزش اجتماعی ، برنامه درسی ، فناوری ، آموزش و تربیت ، فرهنگ ملی