ارتباط تعارضات زناشویی و دلزدگی زناشویی با میانجیگری راهبردهای مقابله ای

هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی راهبردهای مقابله ای در رابطه تعارضات زناشویی و دلزدگی زناشویی بود. پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی و با استفاده از روش تحلیل مسیر انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل زنان متاهل ساکن منطقه ۴ شهر مشهد در سال ۱۴۰۴ بودند. نمونه ای ۲۱۶ نفره به روش دردسترس و از طریق پرسشنامه آنلاین انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل تعارضات زناشویی ثنایی و همکاران(۱۳۸۷)، دلزدگی زناشویی پاینز (۱۹۹۶) و پرسشنامه راهبردهای مقابله ای لازاروس و فولکمن(۱۹۸۴) بودند. برای تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر با نرم افزارهای SPSS و LISREL استفاده شد. نتایج نشان داد که بین تعارضات زناشویی و دلزدگی زناشویی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین راهبردهای مقابله ای در این رابطه نقش میانجی ایفا کردند؛ به گونه ای که استفاده از راهبردهای مقابله ای مساله مدار باعث کاهش اثر منفی تعارضات زناشویی بر دلزدگی زناشویی شد، در حالی که راهبردهای مقابله ای هیجان مدار این اثر را تشدید کردند. در مجموع یافته ها بر اهمیت آموزش راهبردهای مقابله ای سازگارانه به زوجین تاکید دارند و می توانند مبنایی برای طراحی برنامه های مشاوره و مداخله در حوزه خانواده باشند.

کلیدواژه ها:

تعارضات زناشویی ، دلزدگی زناشویی ، راهبردهای مقابله ای ، میانجی گری