بررسی اثربخشی الگوهای تدریس مشارکتی بر بهبود نگرش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان در دروس علوم تجربی

درس علوم تجربی به دلیل ماهیت مفهومی و اکتشافی خود، نیازمند رویکردهای آموزشی است که فراتر از حفظیات، به درک عمیق پدیده ها و تعامل با محیط منجر شود. با این حال، روش های سنتی تدریس که مبتنی بر سخنرانی و انتقال یک طرفه اطلاعات هستند، اغلب باعث کاهش علاقه دانش آموزان و شکل گیری نگرش های منفی نسبت به این درس می شوند. هدف اصلی این پژوهش، بررسی اثربخشی الگوهای تدریس مشارکتی بر بهبود نگرش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان در دروس علوم تجربی است. یافته های پژوهش نشان داد که تدریس مشارکتی تاثیر مثبت و معناداری بر هر دو متغیر وابسته دارد. نتایج حاکی از آن است که دانش آموزان گروه آزمایش در پس آزمون عملکرد تحصیلی بالاتری نسبت به گروه کنترل کسب کردند؛ به این معنا که یادگیری مشارکتی باعث تثبیت بیشتر مفاهیم علمی و افزایش توانایی کاربرد دانش در موقعیت های جدید می شود. علاوه بر جنبه شناختی، نتایج نشان داد که نگرش دانش آموزان گروه آزمایش نسبت به درس علوم به طور قابل توجهی بهبود یافته است. دانش آموزان در کلاس های مشارکتی احساس ارزشمندی بیشتری داشتند، ترس از اشتباه کردن در آن ها کاهش یافت و انگیزه درونی برای یادگیری علوم افزایش یافت. این روش با ایجاد فضایی برای گفتگو، تبادل نظر و مسئولیت پذیری مشترک، محیطی پویا و زنده را رقم زد که در آن دانش آموزان از منفعل بودن خارج شده و به سازندگان دانش تبدیل شدند. بر اساس نتایج، می توان نتیجه گرفت که جایگزینی روش های سنتی با الگوهای تدریس مشارکتی، راهکاری موثر برای ارتقای کیفیت آموزش علوم و تربیت دانش آموزانی علاقه مند و توانمند است. پیشنهاد می شود که با بازنگری در برنامه های درسی و آموزش معلمان، زمینه لازم برای اجرای گسترده این روش ها فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

تدریس مشارکتی ، نگرش ، عملکرد تحصیلی ، دروس علوم تجربی ، یادگیری فعال