اثربخشی گروه درمانی شناختی_رفتاری بر آمادگی برانگیختگی خودمختار و تعادل عاطفی زنان مبتلا به اختلال دوقطبی

هدف از انجام پژوهش حاضر سنجش اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر آمادگی برانگیختگی خودمختار و تعادل عاطفی بیماران زن مبتلا به اختلال دوقطبی مرکز توانبخشی بیمار مزمن روان بوده . روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل با یک مرحله پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری پژوهش بیماران زن مبتلا به بیماری دوقطبی با شدت خفیف و متوسط تحت نظر مرکز جامع روزانه بیماران روانی مزمن شهرستان نوشهر و چالوس در سال۱۴۰۴ می باشند که با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند، ۳۰ نفر از این افراد به صورت هدفمند با توجه به معیارهای ورود به پژوهش انتخاب شد و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جای داده شدند. گروه آزمایش در مداخله گروه درمانی شناختی رفتاری شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه آمادگی برانگیختگی خودمختار کورن (۱۹۹۸) و مقیاس تعادل عاطفی توسط برادبورن (۱۹۶۹) و درمان شناختی رفتاری در چارچوب طرح درمانی ویلدرموت (۲۰۰۸) در۸ جلسه طراحی اجراگردید داده های به دست آمده با استفاده از آزمون های آماری مناسب از جمله تحلیل کوواریانس چندمتغیره مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. نتایج به دست آمده نشان داد که درمان شناختی–رفتاری برآمادگی برانگیختگی خودمختار، تعادل عاطفی بیماران مبتلا به اختلال دو قطبی اثربخش است. یافته های این پژوهش می تواند تلویحات کاربردی به مشاوران و روانشناسان درمان بیماران مبتلا به ااختلال دو قطبی ارایه دهد.