پیوند دوسویه پژوهش و آموزش در آموزش عالی: بازطراحی ساختار درسی بر مبنای یادگیری مسئله محور و پژوهش محور

پیوند میان پژوهش و آموزش یکی از مباحث بنیادین در تحول آموزش عالی معاصر محسوب می شود و همواره به عنوان راهبردی برای ارتقای کیفیت یادگیری، توسعه مهارت های تفکر انتقادی و افزایش ظرفیت تولید دانش مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، در بسیاری از الگوهای سنتی، این رابطه به صورت یک سویه و مبتنی بر انتقال نتایج پژوهش به محیط آموزشی تعریف شده و نقش فعال دانشجویان در فرایند تولید دانش کمتر مورد توجه قرار گرفته است. مقاله حاضر با تکیه بر یک مطالعه موردی در دو دوره کارشناسی در حوزه پژوهش های بازرگانی، به بررسی الگوی معکوس و دوسویه پیوند پژوهش و آموزش می پردازد؛ الگویی که در آن یادگیری مسئله محور به عنوان بستر اصلی طراحی آموزشی به کار گرفته شده است. در این چارچوب، دانشجویان سال اول و سال پایانی نه تنها در تحلیل مفاهیم و مهارت های پژوهشی مشارکت داشته اند، بلکه به عنوان بخشی از فرایند یادگیری، در اجرای یک طرح پژوهشی واقعی با حمایت مالی نیز نقش ایفا کرده اند. یافته ها نشان می دهد که این رویکرد موجب افزایش درگیری شناختی، کاهش نرخ افت تحصیلی، تقویت مهارت های عملی پژوهش و شکل گیری تعاملات علمی معنادار میان دانشجویان و اعضای هیئت علمی شده است. همچنین نتایج بیانگر آن است که پیوند دوسویه آموزش و پژوهش می تواند همزمان موجب ارتقای کیفیت یادگیری دانشجویان و افزایش بهره وری پژوهشی دانشگاهیان گردد.