نقش روش های تدریس فعال در افزایش انگیزه و یادگیری

این پژوهش به بررسی تاثیر معنادار به کارگیری روش های تدریس فعال بر افزایش انگیزه تحصیلی و بهبود فرایندهای یادگیری در دانش آموزان و دانشجویان می پردازد. در دنیای امروز، نظام های آموزشی سنتی که بر انتقال منفعلانه اطلاعات توسط معلم متمرکز هستند، پاسخگوی نیازهای یادگیری قرن بیست و یکم نیستند. این مقاله با رویکردی کیفی-توصیفی و با استناد به مبانی نظری یادگیری ساخت گرایی اجتماعی (وایاتسکی، ۱۹۷۸؛ پیاژه، ۱۹۵۲)، اثربخشی رویکردهایی نظیر یادگیری مبتنی بر حل مسئله (PBL)، یادگیری مشارکتی، و آموزش پروژه محور را مورد تحلیل قرار می دهد. نتایج حاصل از مرور ادبیات و شواهد تجربی نشان می دهد که روش های فعال، با تقویت استقلال، خودکارآمدی (بندورا، ۱۹۹۷)، و مشارکت فعال فراگیران، نه تنها میزان یادگیری مفهومی را افزایش می دهند، بلکه به شکل چشمگیری شور و اشتیاق درونی (انگیزه درونی) برای یادگیری را تقویت می کنند. این تحقیق با ارائه یک چارچوب عملیاتی برای معلمان، بر لزوم بازنگری در شیوه های کلاس داری و حرکت به سمت محیط های یادگیری دانش آموزمحور تاکید دارد.