بررسی رابطه بین بهداشت محیطی مدارس و نشاط اجتماعی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف تحلیل و تبیین رابطه همبستگی میان مولفه های «بهداشت محیطی مدارس» و «نشاط اجتماعی» با «پیشرفت تحصیلی» در بین دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شده است. در نظام آموزشی نوین، مدرسه تنها مکانی برای انتقال دانش نیست، بلکه زیست بومی است که کالبد فیزیکی (بهداشت محیط) و اتمسفر روانی (نشاط اجتماعی) آن مستقیما بر فرآیندهای شناختی و یادگیری اثرگذار است. روش تحقیق در این مطالعه، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان ابتدایی و معلمان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که نمونه گیری به روش خوشه ای چندمرحله ای انجام شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد بهداشت محیط مدرسه، مقیاس نشاط اجتماعی آکسفورد و کارنامه تحصیلی دانش آموزان بود. یافته های حاصل از تحلیل رگرسیون چندگانه و ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که میان بهداشت محیط (نور، تهویه، فضای فیزیکی و ایمنی) و نشاط اجتماعی با پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معناداری در سطح ((p < ۰.۰۱)) وجود دارد. بر اساس نتایج، متغیر نشاط اجتماعی سهم بیشتری در پیش بینی موفقیت تحصیلی ایفا می کند، اما بهداشت محیطی به عنوان یک متغیر میانجی، بستر لازم برای پویایی ذهنی را فراهم می سازد. این مقاله بر لزوم بازنگری در طراحی کالبدی مدارس و ترویج فرهنگ شادی در مدارس ایران تاکید دارد