مقایسه روش سخنرانی و روش مشارکتی در تدریس و یادگیری دانش آموزان

پژوهش حاضر به مقایسه تطبیقی دو رویکرد رایج در فرآیند آموزش، یعنی روش سخنرانی و روش مشارکتی، می پردازد. هدف از این مطالعه، تحلیل دقیق ویژگی ها، مبانی نظری، نقش آفرینی کنشگران آموزشی (معلم و دانش آموز) و تاثیر هر یک از این روش ها بر جنبه های مختلف یادگیری، از جمله انگیزش و عمق یادگیری در دانش آموزان است. روش سخنرانی به دلیل سادگی انتقال حجم بالای اطلاعات محبوبیت دارد، در حالی که روش مشارکتی بر فعال سازی شناختی و تعامل اجتماعی تاکید می ورزد. نتایج تحلیل نشان می دهد که اگرچه روش سخنرانی در انتقال محتوای مشخص کارآمد است، روش مشارکتی به طور معناداری در تقویت تفکر انتقادی، حل مسئله و ماندگاری یادگیری موثرتر عمل می کند. این مقاله با ارائه جمع بندی تحلیلی، شرایط بهینه برای کاربرد هر یک از این روش ها را مشخص می سازد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ، سخنرانی ، مشارکت فعال ، یادگیری دانش آموز ، انگیزش تحصیلی ، روش تدریس فعال.