نقش شهرسازی در کاهش آسیب پذیری مناطق حاشیه نشین

شهرسازی به عنوان یکی از کلیدی ترین ابزارهای مدیریت شهری، نقش اساسی در کاهش آسیب پذیری مناطق حاشیه نشین ایفا می کند. مناطق حاشیه نشین به دلیل ضعف در زیرساخت های شهری، محدودیت دسترسی به خدمات عمومی، تراکم بالای جمعیت و نابرابری های اجتماعی، بیشترین میزان آسیب پذیری را در برابر بحران ها و چالش های شهری تجربه می کنند. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی، به بررسی نقش شهرسازی در بهبود کیفیت زندگی و کاهش آسیب پذیری این مناطق می پردازد. نتایج نشان می دهد که برنامه ریزی شهری اصولی و پایدار، توسعه زیرساخت های کارآمد، توجه به عدالت فضایی، ارتقای مشارکت اجتماعی و بهبود طراحی شهری، از جمله موثرترین راهکارها برای توانمندسازی ساکنان حاشیه و کاهش آسیب پذیری آنان است. همچنین، تلفیق سیاست های توسعه پایدار شهری با مداخلات شهرسازانه می تواند به ارتقای تاب آوری اجتماعی و محیطی منجر شود. از این رو، نقش شهرسازی تنها در بهبود کالبد شهر خلاصه نمی شود، بلکه به عنوان ابزاری برای تحقق عدالت اجتماعی، کاهش فقر شهری و مدیریت کارآمد منابع شهری اهمیت می یابد. یافته ها نشان می دهد که توجه به اصول نوین شهرسازی و طراحی شهری فراگیر، می تواند بستر مناسبی برای ارتقای کیفیت زندگی در مناطق حاشیه نشین فراهم آورد و زمینه ساز تحقق توسعه متوازن شهری شود.کلیدواژه ها: شهرسازی، آسیب پذیری شهری، مناطق حاشیه نشین، تاب آوری اجتماعی، توسعه پایدار شهری