تبیین نقش سامانه های هوشمند آموزشی در تعامل معلم–دانش آموز و یادگیری فعال

هدف پژوهش حاضر، تبیین نقش سامانه های هوشمند آموزشی در تعامل معلم–دانش آموز و یادگیری فعال بود. پژوهش با رویکرد کیفی و به روش مروری انجام شد و در آن، منابع علمی مرتبط با هوشمندسازی آموزش، تعاملات آموزشی و یادگیری فعال به صورت نظام مند بررسی و تحلیل گردید. یافته های پژوهش نشان داد که سامانه های هوشمند آموزشی با فراهم سازی بسترهای تعاملی، بازخوردهای هوشمند و مسیرهای یادگیری شخصی سازی شده، موجب تحول در الگوی تعامل معلم–دانش آموز شده اند و نقش معلم را از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری تغییر داده اند. همچنین، این سامانه ها زمینه مشارکت شناختی، انگیزشی و اجتماعی دانش آموزان را فراهم کرده و یادگیری فعال را تقویت نموده اند. نتایج حاکی از آن بود که کیفیت طراحی محیط های یادگیری هوشمند و میزان توانمندی معلمان در استفاده از این سامانه ها، نقش تعیین کننده ای در اثربخشی تعاملات آموزشی دارد. در نتیجه، می توان گفت که بهره گیری هدفمند از سامانه های هوشمند آموزشی، در صورت هم راستایی با اهداف آموزشی و توجه به ابعاد انسانی یادگیری، می تواند به بهبود کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری و تحقق یادگیری فعال منجر شود.

کلیدواژه ها:

سامانه های هوشمند آموزشی ، تعامل معلم–دانش آموز ، یادگیری فعال ، هوشمندسازی آموزش